Me, my games and I

Me, my games and I

Computergames. Als ik terug ga in de tijd, merk ik dat ik al vroeg met computergames in aanraking kwam. Op de basisschool kwam de Nintendo 8 bit spelcomputer op de markt. Wauw, dat vond ik gaaf. Ik wilde er meteen eentje hebben, maar helaas, mijn ouders gaven mij een Atari 2600 voor mijn verjaardag, niet cool. Maar gelukkig mocht ik altijd bij mijn vriendjes op de Nintendo spelen. Als ik kijk naar de vrienden die ik nog ken uit mijn basisschool tijd, waren dat de mensen met een Nintendo. En toen, toen kwam de Super Nintendo uit! En kreeg ik een Nintendo 8 bit. Nou ja, hardlopers zijn doodlopers. Op het moment dat de Playstation 2 uitkwam, probeerde ik nog één keer mee te doen. Een Playstation one was mijn loon. Eigenlijk als ik er aan denk heb ik mijn sociale leven te danken aan het feit dat andere mensen betere spelcomputers dan ik hadden. Best vreemd eigenlijk.

De beste game die ik tot nu toe heb gespeeld is GTA San Andreas, waar mijn getto alter ego zich helemaal kan uitleven. Deze lijn kan ik doortrekken bij een html-script game op Internet, bootleggers genaamd. Als ik dan geen respect op straat krijg, dan maar op het internet, waar iedereen siddert en beeft als ze mijn alias horen. Zelfs de wereld redden is mogelijk: Wanneer ik mijnenveger speel beeld ik me in dat ik de Gaza-strook mijnenvrij maak. De slechtste game die ik ooit heb gespeeld is De Smurfen op de Super Nintendo. In dat spel liep je met een smurf een beetje door levels heen, zonder dat je eigenlijk wist waarom. Ik bedoel, waarom zou je zo’n mooi smurfendorp verlaten? Ja oké, als je daar een mannetjessmurf bent, zijn er misschien wel wat te weinig smurfinnetjes, maar dat hadden ze dan in het verhaal moeten zetten.

Alhoewel het er misschien op lijkt dat ik meer van de narratieve stroming ben, moet ik bekennen dat het concept van de homo ludens mij meer aanspreekt. Ik denk dat gamen een primair gevoel aanspreekt om op knopjes te drukken, en dan te kijken wat het effect is. Zeg maar vergelijkbaar met een chimpansee die uit een machine een banaan moet zien te krijgen. Het is sowieso verassend te noemen hoe een computergame invloed kan hebben op je zijnstoestand. Zo veranderde ik vroeger van een homo ludens in een homo lacrimans als ik verloor bij een computerspelletje. Tegenwoordig gooi ik gewoon een controller door de kamer. Lucht ook wel op.

Had ik al verteld wat mij laatst was overkomen? Toen ik met een aantal vrienden op de Playstation 2 zat te spelen, merkte ik op dat ik de Atari 2600 toch veel gaver vond. En wat schetst mijn verbazing? Een aantal vrienden was het met mij eens! Ik rende snel naar huis, haalde mijn oude, stoffige Atari op, en sloot het zwarte kastje aan op de televisie. Enorm veel lol gehad. En plotseling klonk de ééntonige Atari muziek mij als de Vier Seizoenen van Vivaldi in mijn oren. Gerechtigheid.